मुलुकमा अहिले तीन तहका सरकार छन् । संघीय, प्रदेश अनि स्थानीय, सबैले कृषकहरुको हित र उत्थानका लागि काम गरिरहेको बताउने गर्दछन् तर व्यवहारमा भने कृषकहरुको पीडामा कसैले मलम लगाएको देखिदैन बरु यसमा कतिपय सरकारका प्रतिनिधिहरु त रमिते मात्रै बनेको जस्तो देखिन्छ ।कृषकहरुको समस्या समाधानका लागि पहल गर्ने हो रमिते बन्ने कुरा चैं जायज होइन । अन्य कृषकहरु जस्तै नेपालका दूध उत्पादक कृषकहरुले पनि समस्या झेल्न परेको छ । आफूले खाइ नखाइ गरेर जम्मा गरेको दूधको पैसा नपाउँदा उनीहरु भौंतारिन परेको छ ।
बाराको कोल्हबी नगरपालिका ८ का कृषकहरुले अहिले यो समस्या झेल्नु परेको भएपनि यो प्रतिनिधि मुलुक घटना नै हो । यो समस्या लगभग देशभरि छभन्दा पनि फरक पर्दैन ।बाराकै अन्य स्थानीय तहका कृषकहरुले यस्तै समस्या झेल्दैआएका छन । देशमा रोजगारीको अवसर सृजना भएन भनिन्छ, तर यसरी स्वरोजगार बनेकाहरुको पीडामा मलम लगाउने काम कतैबाट भएको देखिदैन अनि युवा शक्ति त्यसैपनि बिदेशिन बाध्य हुन्छ नि ।
पशुपालन भनेको पनि त एक प्रकारको स्वरोजगार व्यवसाय हो । यसलाई टिकाउन र यो पेसाप्रति युवालाई प्रोत्साहन गर्न सकेको खण्डमा देशमा आर्थिक बृद्धिदर तीव्र रुपमा अगाडि पनि बढ्छ । कम्तीमा यो सोच सरकारहरुले लिएर मात्र हुदैन आवश्यक नीति बनाएर कार्यान्वयन पनि गर्नुपर्दछ । दूध बेचेको हजारौं रकम, लाखौं रकम लिनका लागि कृषकहरु भौंतारिनु पर्छ भने यो देशमा कसरी समृद्धि आउँला र खोइ ? कम्तिमा यो विषयमा बेलैमा सोच्ने पो हो कि ।
